24 aug 2017 | Verhaal

Achter de schermen bij verhuizer Johan

Het is nog vakantie in Nederland, maar de werkzaamheden in het AMC gaan gewoon door. Tijdens de zomerperiode nemen we geregeld een kijkje achter de schermen bij een afdeling. Deze keer: verhuisbedrijf Apollo, de vaste verhuizer binnen het AMC.

7.40 uur – Vandaag kunnen diverse AMC’ers aan de slag met het uitruimen van kasten: Johan Jobse van verhuisbedrijf Apollo heeft net een rondje gelopen om her en der in huis lege verhuisdozen af te geven. Er zijn altijd wel afdelingen of kamers die al dan niet tijdelijk van plek veranderen. In de kelder heeft het Amsterdamse verhuisbedrijf een eigen opslagruimte, waar zowel lege als volle verhuisdozen staan opgeslagen. Apollo telt zo’n 20 verhuizers en ten minste twee van hen zijn meestal in het AMC te vinden: Johan en Perry.

8.00 uur. Na het dozenuitdeel-rondje is Johan nog even langs het directoraat Services gelopen. “Daar liggen onze opdrachten ’s morgens voor ons klaar. Soms is er nog een spoedje.” Vandaag heeft hij echter – samen met zijn collega’s Perry, Laurens en Bas – de handen vol aan het terugverhuizen van de afdeling In-/Externe communicatie naar hun verbouwde kantoor.

8.30 uur – “De belangrijkste mensen het eerst”, verklaart Johan eenvoudigweg. En zo staat het ook in het verhuisdraaiboek. Drie bureaus staan al zo goed als klaar voor gebruik op de gloednieuwe afdeling tussen de frisgewitte muren: die van afdelingshoofd Frank, van hoofd secretariaat Marion en voor Mark, een van de persvoorlichters. Zo blijft de afdeling ook gedurende de verhuizing bereikbaar. Hoewel…

9.00 uur – “Kun je al inloggen, Marion?”, vraagt Johan, die even daarvoor een computer in een poort heeft geplugd. Het scherm blijft zwart. “Nee. De poort werkt niet. Waar blijven de mensen van de ict eigenlijk?”

9.05 uur – “Nee, niet in september. Vandaag verhuizen ze.” Ojee. Ergens is een ruisje op de lijn geweest en dat veroorzaakt hier en daar even wat onrust. Verhuiscoördinator Menno Lampen belt met de mensen van telecom en van ict, die blijken een andere datum te hebben genoteerd. Wat nu?

9.12 uur – Perry zet een kast op een hondje. Zo heten de vierwielige planken waarmee meubilair wordt verplaatst. “Voor de zwaardere dingen gebruiken we diepladers: zes wielen, met een verzonken metalen rek daartussen.” Terwijl de karretjes over de tegels ratelen zegt Johan: “Makkie. Soms moeten we het halve AMC door. Vandaag hoeven we alleen maar de hoek om.”

9.25 uur – Het is een komen en gaan op de nieuwe afeling. Externe leveranciers in zwarte bedrijfskleding leveren nieuwe in hoogte verstelbare bureaus af, het Apollo-team in rode shirts brengen meubels en apparatuur van de tijdelijke locaties terug. Ict’ers en telecommedewerkers zijn inmiddels toegesneld en druk doende met snoeren en plugjes. Dat helemaal gaat goedkomen dus. Morgen nog een bezoekje van de klussenkar voor boor- en bevestigingsklusjes en dan is alles klaar voor gebruik.

9.36 uur – Regeren is vooruitzien. Bureaus, stoelen en verhuisdozen die uit de tijdelijke ruimten mee teruggaan, zijn voorzien van een sticker met de naam van de betreffende medewerker. Computers en telefoons van de bureaus worden in verrijdbare blauwe plastic bakken geplaatst. Eén bak per bureau, zodat alles straks weer op het juiste bureau bij de juiste medewerker terecht komt. Alles gebeurt systematisch en zorgvuldig; de teamleden onderling hebben aan een half woord genoeg. De beide tijdelijke ruimten raken al aardig leeg.

9.45 uur – Koffietijd. “Dit is onze kantine”, zegt Johan met een grijns.” Ergens in de kelder, in een verstofte betonnen uithoek, zit een uitgang met een traliehek. De favoriete koffieplek van de mannen, want dan kan er buiten ook nog even gerookt worden. Wat het leukste is aan hun werk? “Er wordt hier veel gelachen Je weet precies wat je aan elkaar hebt”, verklaart Johan nuchter.

9.48 uur – En het vervelendste aan hun werk? Daar zijn ze het snel over eens. Tillen en traplopen. Johan: “Vorige week moest ik archiefdozen uit een kantoor in de grachtengordel weghalen voor archiefvernietiging. Drie trappen af.”

9.59 uur – “Vorige week verhuisde ik Dame Edna”, vertelt Johan, terwijl we in de lift stappen. Er doemt een beeld op van een flamboyante, gezette dame met een megabril à la Elton John in de jaren zeventig. Eh..? “Ons bedrijf doet namelijk ook aan opslag. Een van onze klanten is Madame Tussaud.” Dat verklaart een hoop.

10.22 uur – “Kijk, dit noemen we Van Oenenstoelen.” Johan wijst op metalen stoelen met blauwe zittingen. We zijn in de ‘kringloop’ in de kelder, waar meubilair en spullen worden bewaard voor hergebruik. “Van Oenen is de naam van het vorige hoofd Huisvesting, die heeft destijds heel veel van die blauwe stoelen aangeschaft.” Op intranet staat een foto van elk meubelstuk, voorzien van een bestelnummer. Ook het eenmaal per jaar gebruikte Teddyberenhospitaal is hier ondergebracht.

11.37 uur – “Liever daar? Mij maakt het niet uit. Ik vind alles best.” Johan verplaatst een kast die bij nader inzien toch maar een ander plekje krijgt. De mannen van Apollo draaien de hand niet om voor een paar last-minute-wijzingen meer of minder. “Verhuizen is voor veel mensen stressvol”, weet hij uit ervaring. Maar voor hem is het dagelijkse kost. “Wij blijven altijd rustig.”

12.15 uur – “Mijn agenda? Die zit in mijn hoofd!” Johan heeft geen papier of mobiele telefoon nodig om te weten hoe zijn werkdag eruit ziet, laat hij weten. En nu we het er toch over hebben, hij weet ook exact wat waar heeft gestaan in een ruimte. “Dat plaatje zit precies in mijn hoofd”, verklaart hij, terwijl hij zijn blik door de inmiddels bijna lege ruimte laat gaan. Er hangen nog prikborden en tijdschriftenrekken, maar die worden later door de mobiele klussers gedemonteerd. En er staan nog bureaus die niet meer aan de arboregels voldoen. Dus die gaan we nu afvoeren.

12.20 uur – Het lijkt wel een snelweg: heftrucks met dozen en karren vol zakken linnengoed rijden af en aan bij leveranciersingang. Johan en Laurens manoeuvreren hun vrachtje er soepeltjes tussendoor.

12.25 uur – “Even kantelen”, zegt Johan. Laurens draait het grote metalen bureau de afvalcontainer in. Aan een half woord genoeg. Nog een uurtje of anderhalf, dan staat alles op de nieuwe afdeling klaar voor gebruik.

Tekst: Marleen Kamminga
Foto's: Sake Rijpkema