02 aug 2017 | Verhaal

Een kijkje over de grens met aios Eefje

Een verblijf in het buitenland is populair. Wat hou je over, letterlijk en figuurlijk, aan zo’n studiegerelateerd uitstapje? Een dierbaar aandenken plus een frisse, relativerende blik luidt het eensgezinde antwoord.

Eefje de Vries (35) werkte eind 2016 als aios in het Grooteschuur ziekenhuis in Kaapstad, Zuid Afrika. Hier nam zij een springbokhuidje mee.

“Ik ben in opleiding tot traumachirurg. Behalve botbreuken behandelen wij ook mensen met inwendige letsels na bijvoorbeeld een ernstig verkeersongeval of schiet- en steekwonden. Die laatste variant kom je in Nederland niet zoveel tegen, maar in Zuid-Afrika des te meer. Vooral de townships zijn bijzonder gewelddadig. Ik was daarop voorbereid en dat was ook de reden waarom ik naar Zuid-Afrika wilde. Je kunt daar in korte tijd bijzonder veel leren; het is echt een snelkookpan. De eerste maand heb ik op de SEH gewerkt. Soms kwamen daar vier ernstig gewonden tegelijk binnen, terwijl er ook al zes neergestoken jongens als sardientjes in een blik lagen te wachten op behandeling.

Het geweld vindt met name plaats onder jonge zwarte mannen, waarvan sommigen al voor de zesde keer op de SEH waren beland. Na die eerste maand heb ik twee maanden bij de traumachirurgie gewerkt. Het is interessant om te ervaren hoe gepamperd wij in Nederland zijn qua diensten, compensaties en financiële middelen. Zuid-Afrikaanse collega’s hebben het een stuk zwaarder. In korte tijd doe je enorm veel ervaring op. Dat voedt je zelfvertrouwen. Als er nu in het AMC iemand met een schotwond wordt binnengebracht, denk ik: ‘Dit heb ik vaker gezien, dus kom maar op.’ “

Tekst: Annet Muijen 
Foto: Janus van den Eijnden