04 aug 2017 | Verhaal

Het meisje zonder verzekering

Werken in het AMC, wat betekent dat eigenlijk? Medewerkers vertellen hoe het ‘AMC-gevoel’ zich uit op de werkvloer. Chris Graanoogst van de crediteurenadministratie, over een ziek meisje uit Afrika zonder verzekering.

Chris Graanoogst werkt sinds 1995 in het AMC, eerst op de administratie van de polikliniek, daarna bij Bureau Opname en sinds 2013 bij de crediteurenadministratie.

“Het zieke meisje uit het vliegtuig kan ik mij nog levendig voor de geest halen. Er landt een vliegtuig op Schiphol. Uit Afrika. Het cabinepersoneel heeft gemeld dat er een bijzondere passagier aan boord is. Een meisje van ongeveer 12, 13 jaar oud dat alleen reist. En dat heel erg ziek is. Zo ziek zelfs, dat ze meteen naar het AMC gaat. Ik werkte toen op Bureau Opname. Daar schrijven we patiënten in en regelen dat de rekeningen worden betaald.

Stapels rekeningen

Over deze patiënt hebben we veel zorgen gehad. Ze was zo ziek, een bloedziekte, ik meen sikkelcelziekte, een vorm van chronische bloedarmoede die nogal wat mensen uit Afrika treft. De dokters gingen met het meisje aan de slag. Wij moesten regelen dat de verzekering de behandeling betaalt, maar zo eenvoudig was dat niet. Ze was hier immers alleen. Haar behandeling duurde lang, wel twaalf maanden en de rekeningen stapelden zich op. Het bedrag liep op tot boven de tweehonderdduizend gulden.

Eindelijk lukte het ons om haar in een verzekering te krijgen. Het toenmalige Ziekenfonds voor Amsterdam en Omstreken betaalde de rekeningen. We hebben op kantoor een vreugdedansje gemaakt toen het rond kwam. Kijk, daar doe ik toch dit werk voor. Ik kom uit de zorg, ik leef voor de zorg. Maar na tien jaar handen aan het bed, ging ik de administratie in. Ook daar beteken je veel voor de patiënten, zoals het verhaal van het Afrikaanse meisje laat zien.

Dankbaar

Dat verhaal is nog niet af. Een jaar of twee later, precies weet ik het niet meer, kwam ze langs in het AMC. Ze wilde weten wie de rekening van haar behandeling destijds had betaald. Ze kwam haar dankbaarheid tonen aan de mensen die zich toen over haar hadden ontfermd. “Zonder jullie had ik het niet gered”, zei ze. Het ging haar goed.

Ik ben blij dat ik toen een steentje kon bijdragen zodat ze hier een toekomst kon opbouwen. Dit is meer dan tien jaar geleden. Ik zou haar nog wel een keer willen ontmoeten, te horen hoe het nu gaat. Ik heb geen naam, ik zou haar ook niet herkennen als ik haar op straat tegenkom. Maar als ik mijn ogen sluit, komt het beeld van het meisje van toen weer op mijn netvlies.”

Auteur: Marc van den Broek

Foto: Xander Remkes