11 okt 2017 | Verhaal

Jongste hoogleraar ooit in AMC

Het naambordje op de doktersjas van Louis Vermeulen (33) vermeldt dr. L. Vermeulen. ”Dat laat ik zo”, lacht de net tot hoogleraar benoemde kankeronderzoeker en internist in opleiding. “Voor mijn patiënten is het niet van belang te weten dat ik hoogleraar ben.” Een bijzondere benoeming is dit zeker. Vermeulen is de jongste hoogleraar ooit in het AMC.

Begin oktober maakte de Raad van Bestuur van het AMC bekend dat Vermeulen was benoemd tot hoogleraar moleculaire oncologie. De veelbelovende onderzoeker had al talrijke publicaties op zijn naam staan in vooraanstaande tijdschriften. “Ik hoorde al twee jaar dat mijn benoeming rondzong, dus als een verrassing kwam dit niet.” Zijn onderzoek gaat over cellen waaruit de darmkanker ontstaan: de zogenoemde darmkankerstamcellen. Verder stond hij aan de wieg van onderzoek waaruit bleek dat er meerdere typen darmkanker zijn.

Kankeronderzoek

Ook is hij bedreven in het binnenhalen van subsidies. Eerder dit jaar kreeg hij twee subsidies van het KWF van elk iets meer dan een half miljoen. Een voor onderzoek naar de dynamiek van tumorgroei en ontwikkeling van resistentie in tumoren van het spijsverteringskanaal. Het andere project gaat over de behandeling van darmkanker, afhankelijk van het type. Eerder kreeg hij al een prestigieuze Vidi-beurs en een beurs van de Europese Unie.

Dat hij aan de jonge kant is als hoogleraar boeit hem niet zo. “Je ziet bij bèta-vakken vaker dat dertigers en soms zelfs twintigers het tot hoogleraar schoppen. In de medische wereld gebeurt dit niet zo snel, vaak omdat de opleiding lang duurt. Ik vind het bijzonder dat ik als internist in opleiding hoogleraar ben geworden.” Dat betekent wel dat hij twee petten op moet zetten. In zijn onderzoeksgroep van bijna twintig onderzoekers is hij de baas. “Daar zet ik de lijnen uit, je moet een beetje bluffen op zijn tijd. In mijn opleiding ben ik nog leerling.”

Een echte bolleboos wil Vermeulen zich niet noemen. Hij haalde geen bijzondere cijfers op de middelbare school, sloeg geen klassen over, maar kon met een eindexamencijfer gemiddeld hoger dan een 8 in 2002 op 18-jarige leeftijd onmiddellijk beginnen bij geneeskunde in het AMC. “Ik schreef me destijds in voor twee studies: natuurkunde en geneeskunde. Dat bleek niet te combineren, ik heb geneeskunde afgemaakt, maar ik profiteer nog steeds van de kennis die ik opdeed met de tweede studie.”

Cambridge
Daarna ging het crescendo met de carrière. Hij werkte anderhalf jaar in Cambridge aan onderzoek naar darmkanker. Vermeulen was een eigengereide student wars van hiërarchische verhoudingen. Hij houdt van het AMC, zegt hij. “Na anderhalf jaar onderzoek op Cambridge met een beurs heb ik een keuze gemaakt. Blijf ik in Engeland, zoek ik een nieuw instituut of ga ik terug naar het AMC waar ik had gestudeerd? Het is het laatste geworden. Waarom? Laat ik het kernachtig zeggen: het zijn de mogelijkheden die je hier krijgt. Het onconventionele dat je als promovendus de belangrijkste auteur van een wetenschappelijk artikel kan zijn. In Engeland is de afdelingsprof per definitie de hoofdauteur, ongeacht het werk dat hij of zij heeft gedaan. En in het AMC kan ik mijn werk als onderzoeker én arts combineren.” Bij veel andere instituten moet je kiezen: onderzoek of zorg.

Patiëntenzorg
Vermeulen wil niet alleen boven de microscoop blijven hangen en leiding geven aan zijn onderzoeksgroep van bijna twintig personen. Hij wil de kliniek in en patiënten zien. “Alleen onderzoek doen is soms best moeilijk. Het is vaak teleurstelling na teleurstelling tot er ineens iets moois is. Bij patiënten is het anders. Ze komen binnen en in veel gevallen kun je wat voor ze doen. De combinatie onderzoek en patiëntenzorg vind ik belangrijk. Ik hoop ooit als onderzoeker op een doorbraak te stuiten en dat ik iets vind waarmee ik als arts mijn patiënten werkelijk kan helpen.”

Of hij over 25 jaar nog rondloopt als hoogleraar in het AMC met zijn witte jas op weg van patiënt naar patiënt? “Als ik eerlijk ben: Dat zou me verbazen. Ik ben nogal snel op iets uitgekeken en zoek dan een nieuwe uitdaging. Wat dat dan is? Onderzoeker aan een buitenlands topinstituut? Een post in het management van een ziekenhuis? Werken bij een farmaceutisch bedrijf? Wie zal het zeggen.”

Tekst en foto: Marc van den Broek