29 nov 2017 | Verhaal

Opereren op noedels

Bloedvaten of zenuwen aan elkaar hechten: een precisiewerkje waarin aankomend chirurgen zich goed moeten bekwamen. Maar hoe oefen je zoiets? Nou, op Japanse rijstnoedels dus. In de les van Miryam Obdeijn, opleider Plastische Chirurgie AMC, gaan de chirurgen-in-spe ermee aan de slag.

Op een druilerige woensdagnamiddag in november stroomt het kleine klaslokaal nummer 125 in een oogwenk vol. Zo'n 20 aiossen - artsen in opleiding tot specialist - komen hier hun vaardigheden in het hechten van vaatnaden en zenuwen oefenen. Op Japanse noedels en wel die van het merk Konyaku. Miryam Obdeijn (opleider plastische chirurgie): "Het was even zoeken. Die vacuüm verpakte noedels bijvoorbeeld, dat is niks: die verbrokkelen zodra je er een hechtdraad door wilt halen. Maar deze in water verpakte rijstnoedels hebben een substantie die doet denken aan het weefsel van menselijke vaten en zenuwen. Het is kwetsbaar, maar als je het op de juiste wijze hecht, dan scheurt het materiaal niet uit."

Terwijl de toekomstig plastisch chirurgen, vaat- neuro- en thoraxchirurgen zich rond de tafels scharen, knipt Miryam een zakje noedels open en schudt de inhoud - water en witte slierten - in een bakje. Een onprettig dodevissen-achtig geurtje komt vrij. "Alleen als je het openmaakt, hoor", stelt ze gerust. "Ik weet trouwens niet of ze lekker zijn, ik heb ze nog nooit gegeten."

Voor vanavond heeft ze twee soorten aangeschaft: heel dunne slierten voor de gevorderden en dikke noedels voor wie het priegelwerk nog in de vingers moet krijgen. "Het idee komt uit Straatsburg", vertelt de docente. "Professor Liverneaux en zijn onderzoeksgroep ontdekten dat deze noedels dezelfde consistentie hebben als vaatnaden. Dat maakt ze geschikter om mee te oefenen dan een rubber model en het voorkomt het gebruik van proefdieren."

Op een powerpoint laat Miryam zien wat de bedoeling is. "Eerst maak je een lumen: met een infuusnaaldje prik je een holte in de uiteinden van de sliert. Daar kun je straks met behulp van blauwe vloeistof mee testen of je de vaatwand goed hebt gehecht. De vloeistof moet er nog goed doorheen kunnen lopen, maar mag niet uit de naden lekken." De aiossen spreiden de sliertjes uit op steriele groene doeken en gaan aan de slag. De meesten zetten hun loepbril op, maar nog niet iedereen heeft zo'n bril.

Aois Folkert zet ook de schijnwerper van z'n mobiel erbij aan, want de tl-verlichting van het klaslokaal haalt bij lange na niet de lichtsterkte van een operatiekamer. Naast hem zorgt Roos ervoor dat ze het 'vat' niet per ongeluk dichtnaait: "Kijk, met deze pincet houd ik het vat open, terwijl ik met mijn andere hand de hechtdraad aanbreng." Met zo'n zeven steekjes worden de stukjes noedel met vaste hand weer aan elkaar gehecht; een operatie die toch zeker een half uur in beslag neemt. De blauwe vloeistof laat zien dat de operatie geslaagd is. Docente Miryam: "De volgende keer maken we het een stukje moeilijker. Dan leggen we de noedels bijvoorbeeld in een kommetje, zodat je er moeilijker bij kunt. Zo gaat het in de praktijk namelijk ook."

Tekst & foto: Marleen Kamminga