31 jul 2017 | Verhaal

Sneeuwbollen met herinneringen

Het ‘Bollenwereldmuseum’ van Jettie Kanon is als grapje begonnen. Op 1 december 2010 kreeg ze de eerste sneeuwbol van een collega. Inmiddels heeft ze aan vier kasten bijna niet genoeg. “Iedereen die op mijn kamer komt, moet ze altijd even ondersteboven houden.”

De handgemaakte kasten op de kamer van Jettie Kanon, coördinator secretariaat Anatomie, Embryologie en Fysiologie, staan bomvol sneeuwbollen. Van klassieke sneeuwbol tot zandbol of glitterbol, met vuurtorens, krabben, landmarks, zeehonden, dolfijnen, autootjes, schoenen. Haar eerste sneeuwbol kan ze zo aanwijzen:  “Deze uit Val Thorens. Die kreeg ik van een collega als dank. Ik vond het geweldig en zette hem op m’n bureau. Collega’s dachten toen dat ik sneeuwbollen verzamelde. Als ze naar een congres of op vakantie gingen, namen ze er steevast een mee als souvenir.”

Bijna niet te krijgen

De sneeuwbollen komen uit alle werelddelen. Kanon’s eigen inbreng is een sneeuwbol van de Cook Islands. “Dat was de eerste keer dat ik buiten Europa reisde. Ik wilde per se een sneeuwbol meenemen. Ze waren daar alleen bijna niet te krijgen, maar na goed zoeken is het toch gelukt.” Haar collega’s vragen haar voordat ze op reis gaan vaak welke sneeuwbollen ze nog niet heeft en zoeken daar dan speciaal naar.

Kitscherigheid

Stickertjes op de onderkant van de sneeuwbollen herinneren Kanon eraan van wie ze de bol kreeg en waar die vandaan komt. De kitscherigheid vind ze het leukste aan de sneeuwbollen. “Sommige zijn echt vreselijk lelijk. Dat vind ik geweldig. Als collega’s me een nieuwe sneeuwbol geven, maak je samen toch even een praatje over de vakantie. Het legt contact, dat vind ik mooi. En door de verzameling heb ik meteen mooie herinneringen aan oud-collega’s.”

Foto: Hans van den Bogaard