10 aug 2017 | Verhaal

Terug naar de couveuse

Boven de couveuse hangt een grote prent van een nijlpaard. Precies die plek is voor Max Janssen-Reinen bijzonder, want zestien jaar geleden was hij de te vroeg geboren baby die daar lag. Nu tuurt de uit de kluiten gewassen jongen door het raam van de afdeling Neonatologie, om te zien waar zijn leven is begonnen.

De aanleiding was een aflevering uit de tv-serie ‘Anita wordt opgenomen’, waarin Anita Witzier op bezoek gaat bij een afdeling neonatologie met extreem vroeg geboren baby’s. Max (16 jaar) was ervan onder de indruk. Hij was immers zelf veel te vroeg ter wereld gekomen. De volgde dag stuurde Wendy, de moeder van Max, een mail naar het AMC. Ze schreef: ‘Onze zoon is nu 16 jaar en indertijd geboren bij 29 weken en 6 dagen zwangerschap in het AMC. Hij (en wij) zou heel graag willen kijken waar hij heeft gelegen en met zijn kinderarts willen praten, mevrouw Aleid van Wassenaer-Leemhuis.’

Kijken bij neonatologie

En zo komt Max met zijn ouders en zusje Maud uit hun woonplaats Molenhoek bij Nijmegen naar Amsterdam om dokter Aleid Van Wassenaer te ontmoeten. “Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Omdat ik geïnteresseerd ben in hoe mijn geboorte is gegaan. Om de afdeling nog eens te zien en de kinderarts te ontmoeten”, licht Max zijn bezoekje toe. “In groep 8 heb ik een spreekbeurt gegeven over neonatologie.”

Ruim een uur praat de familie met dokter Van Wassenaer en natuurlijk nemen ze een kijkje bij de afdeling Neonatologie. Toch bijzonder om de plek te zien waar je zelf hebt gelegen, vindt Max. “Hij lag onder de prent van het nijlpaard”, vertelt Gert-Jan, de vader van Max. “Elke couveuse heeft zo zijn eigen dier. Later toen Max naar huis mocht, kreeg hij van zijn tante een nijlpaardknuffel. Die hebben we nog steeds.” Zusje Maud knikt. “Die knuffel staat nu bij mij.”

Ook voor Van Wassenaer, die Max na zijn geboorte nog een paar jaar gevolgd heeft, is het bijzonder om de familie terug te zien. “Dat ze met het hele gezin komen, geeft aan dat de gebeurtenis impact heeft op alle gezinsleden. Zo’n bezoekje aan het AMC is een moment om daarop te reflecteren.”

Max als baby.
Max als baby.

Spannende tijd

Het bezoek roept inderdaad allerlei herinneringen op. “Ik werd met spoed hier gebracht”, zegt Wendy. “Vanuit Arnhem ging ik met gillende sirenes naar het AMC, want het kind moest eruit. Mijn bloeddruk was ineens heel hoog en mijn hartslag extreem laag. Ik was beroerd, echt de weg kwijt. Dat ik hier kwam weet ik niet meer precies. Alleen de felle lampen herinner ik mij, en dat gefriemel aan mijn lijf.” Gert-Jan vertelt dat zijn zoon binnen een paar minuten na aankomst in het AMC ter wereld kwam. “Misschien ging het niet zó snel, maar zo leek het wel. Max is dus een echte Amsterdammer.”

Max verbleef acht weken in het ziekenhuis. Een paar dagen in het AMC en daarna in Rijnstate in Arnhem. “Het was een spannende tijd”, zegt zijn vader. “In het begin ging zijn gezondheid op en neer. Hij heeft een infectie gehad en ook zijn longen gingen niet zo goed. Om je heen zie je andere kinderen op de afdeling overlijden. Dat is heftig. Je snapt goed dat dit ook jouw kind kan overkomen. We zijn goed verzorgd. De artsen en verpleging waren betrokken en ze gaven ons het gevoel dat ze wisten wat ze deden. Dat gaf vertrouwen.”

Van Wassenaer: “De ouders waren benieuwd naar veranderingen in de zorg voor vroeggeboren kinderen. Daar heb ik over verteld. Bijvoorbeeld dat we nu werken met speciaal opgeleide kinderfysiotherapeuten die de ouders en het kind thuis begeleiden. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat deze ondersteuning waarbij de focus ligt op de sterke punten van het kind en de ouders, een positief effect heeft, zelfs op de ontwikkeling van het denken.”

“Ik heb Max verteld wat ik destijds in mijn verwijsbrieven over hem heb geschreven”, vertelt Van Wassenaer. “Zo schreef ik ooit aan de huisarts dat Max niet van groente houdt, behalve van worteltjes. Daar moest iedereen hard om lachen, want dit is nog steeds zo. Verder was ik benieuwd hoe het met Max gaat. Gelukkig heeft hij niets aan zijn vroeggeboorte overgehouden. Daarover was Max heel zelfverzekerd. Mooi om te zien.”