13 sep 2017 | Verhaal

Zorgen voor elkaar

Werken in het AMC, wat betekent dat eigenlijk? Medewerkers vertellen hoe het ‘AMC-gevoel’ zich uit op de werkvloer. "Als bezoekers glazig rondkijken, dan moet je ze helpen."

Francis Suèr is sinds 2003 in dienst bij het AMC. Ze werkte op de afdeling Sociale Zaken, bij de OK als managementassistent en de laatste zeven jaar bij Onderwijssupport als hoofd van het team Stafondersteuning.

“Ik koos voor de zorg omdat ik dichter bij de mensen wilde staan. En ik wilde een groot en dynamisch bedrijf. Ik herinner me nog de eerste dag dat ik hier kwam werken. Elke maand komen de nieuwe medewerkers samen voor het bekijken van een film over het AMC en het aanhoren van wat praatjes om je welkom te heten. Iemand van de raad van bestuur vertelde: “Je komt nu werken in de zorg. Als mensen glazig rondkijken dan moet je dat zien en ze gaan helpen. Dus niet snel doorgaan naar de volgende klus.”

Nou, dat heb ik in mijn oren geknoopt en probeer ernaar te handelen. Zo was ik onlangs op pad naar de afdeling Anesthesiologie om wat foto’s te bekijken. Ik had het best druk. Op de bijna lege gang kwam ik twee oude mensen tegen, een met een rollator en de ander met een stok. Ze keken me hulpeloos aan. Dus ik vroeg: “Gaat het? Moet ik wat doen?”

Waar haal je een rolstoel vandaan?
Ja, dat was nodig. Ze wilden graag een rolstoel want het ging niet meer. Tja, waar haal je die vandaan? Ik zei: “Wacht even”, en snelde naar de hoofdingang waar die rode rolstoelen staan. Natuurlijk had ik geen muntje maar dat loste ik soepel op: de dames van de balie hadden er een liggen.

Ik ging terug naar boven, ze stonden er nog. Hulpeloos. Ze moesten naar de vijfde of de zesde verdieping, dus ik begeleidde ze naar hun doel. Ik zette ze af bij de balie, vertelde het personeel wat er aan de hand was, en liep terug om mijn eigen weg te vervolgen.

Ver kwam ik niet. De baliemedewerkster rende op me af. “Ze moeten een verdieping lager zijn.” Mijn mond viel bijna open van verbazing, maar ik wilde geen discussie in het bijzijn van de patiënten. Ik bleef bij de patiënten, hoewel ik eigenlijk vond dat die baliemedewerkster wel wat meer had kunnen doen. Ze stonden namelijk bij de goede afdeling, maar moesten bij een andere balie zijn. Uiteindelijk heb ik ze gebracht waar ze wezen moesten. Toen waren we drie kwartier verder. De rolstoel moest ook weer terug.

Dit is voor mij ‘zorgen voor elkaar’. Die houding zou iedereen hier moeten hebben. Die baliemedewerkster? Ik heb het laten zitten, ik moest door.”

Tekst: Marc van den Broek
Foto: Xander Remkes